Pieter is bang om te stikken. Het hospiceteam stelt hem gerust. Dan gebeurt het onverwachte.

Niet meer beter kunnen worden en dan LEVEN tot het LAATST. Over de publiekscampagne en ambivalentie.

Soms verandert 'de dag plukken' in 'wachten op de dood'. Soms is er niet eens tijd om te wachten. Herdenkingstekst hospice Demeter.

Vaak is het stil en met ingehouden adem. Het moment van doodgaan. Maar het kan ook heel anders gaan!

Alles was geregeld voor de euthanasie. Of toch niet?

Soms moet je een risico nemen en uitspreken wat je denkt dat hardop gezegd moet worden maar waarvan je niet zeker weet of het goed is. Ook of juist aan het sterfbed.

Er is een vermoeden van longkanker en uitzaaiingen maar Kees ziet af van nieuwe onderzoeken om dit vermoeden te bevestigen. En van behandelingen.

Opeens besef ik dat ik een stap heb overgeslagen: Joost is heel jong, maar ook zijn ouders zijn nog jong! Hebben ze ooit een stervensproces meegemaakt?

Ze vluchtte uit haar dictatoriale moederland met uitgezaaide kanker in haar tengere lichaam. Het ‘regime’ in haar land verbood haar de toegang tot behandelingen.

Niet aangeboren hersenletsel, NAH, verandert mensen, zichtbaar en onzichtbaar. Ook het verdriet en de eenzaamheid die daarbij komen kijken is zichtbaar en onzichtbaar. Vooral onzichtbaar.

De (para-) medische zorg voor mensen met ALS is in Nederland goed geregeld. Zorg voor emotionele, sociale en zingevingsproblematiek kan beter.